چنان دل كندم از دنیا كه شكلم شكل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش كه مرگ من تماشایست

مرا در اوج میخواهی تماشا كن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا كن

در این دنیاكه حتی ابر نمی گرید به حال من

حلالم کن اگر دوری اگر دورم 

اگر با گریه میخندم حلالم کن که مجبورم

 بگو عادت کنم بی تو که میدونی ، نمیتونم

که میدونی نفس هامو به دیدار تو مدیونم . . . .

مدتی است که دیگر تقویمم را ورق نمی زنم،

حتی حوصله کنار زدن پرده را ندارم،

چه برسد به باز کردن پنجره !!!

حال عجیـبی دارم؛

همه چیز از نبودنت حکایت می کند،

به جز دلم که مانند دانه ای در دل خاک،

در انتظار آمدن بهار اسـت ...

می دانم که می آیی: خیلی زود

ديشب در عمق تنهاييم، در سکوت پايان نا پذير اتاقم،

دلم براي خودم سوخت و خاکستر شد.

براي دلي که هيچ ظلمي نکرد و هيچ جفايي نکرد و هيچ کس را نيازارد.

اما خود ظلم و جفا ديد و شکست و خرد شد...

براي دلي که مي دانست نبايد دل ببندد اما بست

در زندگی مشو مدیون احساس کسی

 تا نباشد رایگان عمرت گروگان کسی

در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمی توانیم حضورشان را دریابیم. اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم آهسته آهسته درک می کنیم. باز می شناسیم. می فهمیم که آنان چه بودند. چه می گفتند و چه می خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار میگیریم قفل بر زبانمان میزنند . اختیار از ما سلب میشود. سکوت میکنیم و غرقه در حضور آنان مست میشویم و درست در زمانی که می روند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم.

 مرا از بي كسي هايم جدا كن

 اگر مردن سزاي عاشقان است

 براي مردنم هر شب دعا كن

اي شب از روياي تو رنگين شده

سينه از عطر توام سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش

شاديم بخشيده از اندوه بيش

همچو باراني كه شويد جسم خاك

هستيم ز آلودگيها كرده پاك

اي تپش‌هاي تن سوزان من

آتشي  در سايه  مژگان من

اي در بگشوده بر خورشيدها

در  هجوم  ظلمت  ترديدها

با تو ام ديگر زدردي بيم نيست

هست اگر،جز درد خوشبختيم نيست

اي دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اينت گر كه در خود داشتم

هر كسي را تو نمي‌انگاشتم

 در جهاني اينچنين سرد و سياه

با قدمهايت قدمهايم براه

 اين دل تنگ من و اين دود عود ؟

در شبستان، زخمه‌هاي چنگ و رود ؟

اين فضاي خالي و پروازها ؟

اين شب خاموش و اين آوازها ؟

اي نگاهت لاي لاي سحر بار

گاهوار كودكان بي‌قرار

اي نفسهايت نسيم نيم‌خواب

شسته از من لرزه‌هاي اضطراب

خفته در لبخند فرداهاي من

رفته تا اعماق دنياهاي من

اي مرا با  شور شعر آميخته

اين ‌همه اتش به  شعرم ريخته

چون  تب عشقم  چنين افروختي

لاجرم  شعرم به آتش  سوختي

دلنوازان- علی لهراسبی

دانلود اهنگ سریال دلنوازان

 دست با وفا ترین یار را از دستان تو جدا می سازد .

 اگر لحضه ای فراموش کردی و دیدی که وجودم را

در این دنیای فانی نخواهی یافت به این نوشته بنگر

 و برای شادی روحم از صمیم قلب اشک بریز .